Visserijsprokkels Ronald Nannings

Het wedstrijdseizoen loopt weer langzaam op haar eind. De grote wedstrijden zijn allemaal achter de rug. De komende tijd zal de havenvisserij weer los gaan barsten. Het havenmateriaal kan weer uit de kast. Afgelopen weken heb ik natuurlijk wel gevist. Zo had ik met feederteam De Onderlinge nog drie feederwedstrijden aan het Lateraalkanaal. We konden helaas niet als team trainen, door de overvolle wedstrijdagenda  en andere verplichtingen (werk)was dat niet mogelijk. Wel gingen we apart e.a.a. voorbereiden en evalueren.

We dachten dat het weer een visserij tussen de 35 en 45 meter zou worden. Op de korte lijn verspeelden we te veel materiaal, dus dat had weinig zin. Niets bleek minder waar, juist de topteams hadden weinig last van materiaalpech op die korte lijn. We hebben twee dagen gezocht naar de oorzaken, zoals andere onderlijnen en nieuwe of andere montages. Ondanks onze tomeloze inzet bleek dat niet afdoende. De laatste dag gingen we gewoon relaxt vissen en dat bleek zowaar genoeg voor een podiumplaats. Dat was in elk geval een mooie afsluiter voor het team.

Op 10 oktober was er een teamwedstrijd aan het Amsterdam-Rijnkanaal en ik werd gevraagd om mee te mogen doen in een gelegenheidsteam, onder leiding van Roman Meihandoest en Jos van Avendonk. Vooraf hadden we e.a. goed afgestemd en besproken en vooral Jos gaf ons hints en tips. Helaas zat het ons niet mee met het team, ik wist nog wel een 4e plek in de sector te scoren. De overige teamgenoten moesten het doen met aanmerkelijk minder vis. Het werd daarom een uitslag om snel te vergeten. De vangsten op die dag waren over de gehele linie vrij schraal. Wel was het weer fantastisch, alleen in het begin was het behoorlijk mistig.  Het was soms maar even gokken om goed en secuur te gooien.

De week erna had ik een weekendje vrij; er moesten nog wat zaken worden gedaan in en rond het huis. Het kan niet altijd feest zijn, nietwaar? De week erna was er de prijzenwedstrijd aan de Urkervaart. Ik had mij hiervoor opgegeven en ook dit keer waren er veel deelnemers. Het weer was de gehele week mooi geweest, maar juist een dag ervoor was het compleet omgeslagen. Er was veel water gevallen, dus ik had voor de zekerheid mijn vlagdobbers meegenomen. Dit bleek geen verkeerde inschatting, want aangekomen aan de Urkervaart zat de vaart er goed in.

In het begin werden er nog een aantal vissen gevangen. Maar de meesten bleven toch op de nul staan. Mark Buth mocht plaatsnemen op de kopstek en kon wel vis aan de schubben komen. De meeste vissers pakten hun spullen na 3 uur vissen in. Er dreef veel vuil rond en er was geen beet te krijgen, dan wordt het lastig om er in te blijven geloven. Met een viergrams vlagdobber en een kluts geknipte pieren hoopte ik op een bonusvis. Die bonusvis kwam helaas niet, waardoor ik geen vis kon aanbieden bij de weging. In recordtempo had ik mijn materialen ingepakt en ben ik naar huis gereden. Mark Buth werd nog knap eerste in zijn sector.

De dag erna zou ik gaan vissen in Kolhorn. Daar vis ik graag, op het moment van schrijven zwemt er voorn rond en dat is een mooie actieve visserij. Ik besloot niet kort te gaan vissen, maar op 11,5 meter. Natuurlijk kan je ze kort vangen, maar ik wilde oefenen met ‘strike and shoot’. Ofwel vis aanslaan en meteen aas bijschieten, hetgeen een zeer effectieve methode is. Het mooie er van is dat de vis blijft komen en niet schrikt van een soortgenoot die al spartelend wordt weggevangen. Na enig geklungel met mijn katapult, ging ik er eens goed voor zitten.  

De aanbeten bleven lang uit, eenmaal in de beet ving ik mini-baarsjes en zo nu en dan een grotere baars. Kortom, ik had twijfel of de voorns nog wel zouden komen. De aanwezigheid van verschillende aalscholvers stemde mij ook al niet zo vrolijk. Maar na ruim een uur kwam dan toch eindelijk de voorn, niet groot, maar wel een mooi formaat om net te tillen. In sneltreintempo ving ik de vis en zodoende werd het toch nog een hele mooie visdag. Op enig moment ving ik de voorn ook een stuk boven de bodem.

Het aanslaan van de vis en tegelijk schieten ging mij prima af. Maar het is natuurlijk wel even wennen. Hoeveel aas schiet je en hoe vaak, dat zijn de dingen die je moet aanvoelen. Sommige vissers schieten te veel of te vaak, dan is de vis weg. En weer anderen schieten te weinig of niet secuur. Hetgeen weer minder vis oplevert.

Toen ik thuiskwam kreeg ik het nieuws dat het JWP team wereldkampioen was geworden in Bulgarije. Het was aan de roeibaan te Plovdiv, waar de vangsten al niet te wild waren. Een geweldige prestatie natuurlijk, met in het team kanonnen zoals Ben van Ek en Ramon Ansing weer een wereldtitel erbij. Mannen van JWP: top gedaan en proficiat!   

Tot hoorns of aan de waterkant.

Ronald Nannings.

 



Terug

29-10-2021
http://www.fishcresta.eu
blank
http://www.warmtekleding.nl/
blank
https://www.prestoninnovations.com/en
blank
https://berenkuil.com/snake-lake
blank
http://www.hengelsport-kruidenier.com/
blank
http://www.jvbaits.nl
blank
https://www.nextlevelviscoach.nl
blank
https://www.vanpelthengelsport.nl/startpagina
blank